Archief van
Categorie: Actually a haakaholic

Haakblog 44: hoe ik twee mensen blij maakte met mijn granny restjesdekens…

Haakblog 44: hoe ik twee mensen blij maakte met mijn granny restjesdekens…

Afgelopen zaterdag bracht ik mijn twee gehaakte granny restjesdekens weg. Ik heb even van ze kunnen genieten. Zoals ik mezelf beloofd had, heb ik ze gedoneerd aan een echtpaar wat een moeilijk jaar achter de rug heeft en nog steeds moeilijkheden ervaart. Ik vertel jullie graag wat hun reactie was.

Daar stond ik dan op zaterdagmorgen bij de voordeur van het huis van de twee mensen voor wie mijn geschenken bedoeld waren met mijn twee dekens tegen me aangeklemd. Ik vond het zo raar wat ik ging doen, maar ik had echt het idee gekregen tijdens het haken dat God tegen me zei dat ze voor hen waren. Meestal hou ik mijn haaksels voor mezelf, dus een beetje out-of-the-box was dit wel. Bovendien wist ik van tevoren niet of ze er wel blij mee zouden zijn. Inwendig hoorde ik constant een stemmetje: deze mensen zitten echt niet op jouw dekens te wachten. Ze vinden ze waarschijnlijk helemaal niet mooi. Je dringt jezelf op, enz. Herkenbaar? Ik voelde me echt raar.

Toch trok ik aan de bel en ja hoor, er klonk geluid vanuit de gang, de deur ging open en de vrouw des huizes opende de deur. Ik kon niet meer terug. Ze nodigde ons (manlief was mee) vriendelijk binnen. Binnengekomen ontmoetten we haar man, mochten we gaan zitten en deed ik mijn verhaal. Dat ik met een deken was begonnen en dat ik deze voor mijnheer moest maken, maar dat deze wel heel roze werd voor een man, dus dat ik deze voor mevrouw had gehaakt (zij is immers net zo geraakt door wat mijnheer overkwam) en daarna eentje voor mijnheer (zonder roze, rood en paars, maar wel heel vrolijk met oranje, geel, groen en blauw met een groene rand). En wat waren ze er gelukkig mee. Hij kon moeilijk uit zijn woorden komen, maar ik kon aan zijn blije blik zien dat hij hem mooi vond. Omdat ik erbij vertelde dat het een restjesdeken (mijn grote hoeveelheid leftovers van Stylecraft Special DK) was, voelden ze zich ook niet bezwaard. Ze waren gewoon blij. Mijnheer schudde zijn hoofd: wat een verrassing en wat veel uren zitten hierin. Mevrouw constateerde dat ik wel heel veel restjes had. Eh, ja. Dat heb je met een haakverslaving.

Meteen wisten ze waarvoor ze het dekentje zouden gebruiken. Mijnheer in zijn rolstoel als hij naar buiten ging (nu had hij een saai, donkerbruin fleece dekentje) en mevrouw als ze ‘s middags een dutje deed op de bank. Helemaal geweldig, toch? Ze zei dat ze er helemaal vrolijk van werd! Dat was ook mijn bedoeling geweest. Missie geslaagd. En ik? Ik was zo blij als een kind dat ik had geluisterd en deze dekens had weggegeven. Ik kan het je echt aanraden om iemand blij te maken met een bezoekje, een kaartje of (in mijn geval) een deken. Het leuke van het persoonlijk geven is dat je kunt zien dat mensen er echt blij mee zijn. Ben alweer bezig met de volgende. Ik weet eigenlijk nog niet aan wie ik die ga geven, maar er komt vast wel iemand in mijn gedachten…

Haakblog 43 – een grannysquare restjesdeken/deel 2

Haakblog 43 – een grannysquare restjesdeken/deel 2

Ik heb hem af! De grannysquare restjesdeken en hij is superleuk geworden. Zo leuk dat ik hem, ondanks mijn eerdere goede voornemens, eigenlijk niet weg wil geven. Maar dat ga ik natuurlijk wel doen. Hij ligt nu al een tijdje te prijken in mijn eigen kamer. Als (ahum wanneer) ik deze weggeef, maak ik er zeker nog eentje en nog een… Waar ik wel zeker van wil zijn, dat de ontvangster van de deken er helemaal weg van is. Heb je mijn vorige blog gemist? Kijk dan even hier… https://www.actuallyannet.nl/haakblog-42-een-grannysquare-restjesdeken/

Hij is bijna 1 meter breed en 1 meter 25 cm lang, een heerlijk bankdekentje dus. Als je je niet helemaal lekker voelt of gewoon lekker lui wilt zijn, is deze deken ideaal. En dan al die vrolijke kleurtjes, heerlijk! Ik moet er niet teveel aan denken, want dan gaat ie zeker niet weg. Maar ik heb zelf echt meer dan genoeg dekens liggen en hangen, dus ik moet echt een beetje streng zijn voor mezelf. In mijn vorige haakblog ging het over loslaten (van de kleurvolgorde). Nu moet ik dus leren om hem fysiek los te laten. Zucht! Ik denk dat dat nog moeilijker is.

Ik heb acht squares gehaakt in de breedte en elf in de lengte. Dat zijn er dus in totaal 88. Die 88 hebben allemaal tiendraadjes hangen (eeks!). Dat was nog een serieuze klus. En ik heb het nog moeilijker gemaakt voor mezelf door in de rand de korte draadjes te verwerken. Dat zijn dus ook weer twee draadjes per kleurtje. Niet bijzonder slim. Maar goed, even doorbijten en dan is het weer klaar. De rand is eenvoudig met stokjes. Om het effect van de join-as-you-go-methode te handhaven, haakte ik in de achterste lus van de stokjes van de grannies. En in de lossenruimte ook een stokje. De tweede rij haakte ik dus met heel veel verschillende kleurtjes (geen aanrader, wel een leuk effect. Dan nog een rij stokjes en als laatste een rij met granny stripes.

Ik ben nu zo enthousiast geworden dat ik prompt gestart ben met een mannenversie. Hier zijn de kleuren rood, roze, paars uit weggelaten. Ik heb wel oranje en geel toegelaten, anders wordt ie zoooo saai. En dat is eigenlijk mijn stijl helemaal niet. En ook werk ik per rij de draadjes af. Wel zo slim. Daarna hoop ik er een man blij mee te maken, die wel een beetje kleur kan gebruiken.

Haakblog 42 – een grannysquare-restjesdeken

Haakblog 42 – een grannysquare-restjesdeken

Waar ik nu mee bezig ben, is echt out-of-the-box voor me. Ik ga een deken haken met allerlei restjes. Normaal gesproken doe ik dat nooit. Meestal ga ik kleurtjes kiezen en dan heerlijk shoppen. Maar op een dag komt er een moment dat ik zoveel restjes (in mijn geval Stylecraft Special DK en Colour Crafter) heb, dat ik er iets mee moet. Ook de wol van mijn mislukte projecten kan ik gebruiken om te verwerken in deze deken.

Daarom dit keer een project dat iets verder van me afstaat. Ik denk dat dit wel goed voor me is. Wie weet krijg ik er weer inspiratie van! Ik moest een keuze maken wat ik er dan mee wilde, met al die restjes. Ik mag van mezelf alleen maar slingers of dekens haken. Dit doe ik om mijn haakobsessie te beteugelen. Anders krijg ik een todo-lijst die niet meer reëel is en dan word ik daar gefrustreerd van. Niet echt een aanrader. Nu heb ik dus gekozen om van de restjes een grannysquaredeken te maken. Zo helemaal niet zoals mijn gecontroleerde ik het normaal gesproken doet.

Ik heb zelfs ook bij deze deken geprobeerd om er een orde in aan te brengen. Elk hartje rood of de buitenste rand zwart. Maar ik ben streng geweest voor mezelf en nu mag ik wel kijken of de randen en de hartjes niet dezelfde kleur hebben als ze naast elkaar komen te liggen. Verder moet ik de granny’s haken zoals ik ze pak. Best spannend voor deze perfectionist. Wie weet leer ik dan ook andere zaken een beetje makkelijker los te laten. Haken is af en toe best therapeutisch, niet waar? Ik haak ze na een paar andere pogingen aan elkaar met de join-as-you-go-methode.

Zelf denk ik wel dat het een succes wordt. Ik word er al echt blij van. Het is ook echt mega-verslavend! Ik wil hem als hij af is, weggeven. Niet omdat ik er niets aan vind, hoor! Oh nee, want dat is ook nog een dingetje. Ik raak altijd gehecht aan en verliefd op mijn haaksels (zucht). Ook daar kan ik dan van leren. Weggeven maakt ook weer blij. Het begin is er en hij wordt eigenlijk best leuk, nietwaar?

Haakblog 41 – een vloerkleed

Haakblog 41 – een vloerkleed

Eigenlijk wil ik voor de woonkamer een vloerkleed haken. Ik ben er echter nog niet uit met welk materiaal ik dat ga doen. Ik heb wel allerlei tips gevraagd en gekregen, maar ik ben er nog niet uit. Omdat we op zolder bezig zijn, besloot ik dat ik daar eerst een kleed voor wilde haken. Zo gezegd, zo gedaan.

Op zolder heb ik geel en blauw als accentkleuren. Het vinyl is bijna zwart en de deurkozijnen wit. Zo ontstond mijn kleurkeuze voor dit kleed. Ik koos voor de katoen van Yarn and Colors Epic. Dat haakt echt fantastisch (mijn bescheiden mening). Dit keer dus geen acryl van Stylecraft. Ik koos de kleuren wit, zwart, Sunshine, Blue Lake, Shark Grey, Sapphire Blue en het haken kon beginnen. O ja, voor de rand en de kwastjes op de hoeken gebruikte ik ByClaire Sparkle. Altijd leuk een glimmertje.

Ik wilde het simpel houden (voor de verandering), dus daarom dit keer gewoon vasten. Ik had een leuk voorbeeld gezien op Pinterest en toen was het niet moeilijk meer. Ik haakte 22 rijen in een kleur en dan tussendoor twee rijen wit, twee rijen zwart, twee rijen wit. Dat vind ik zo heerlijk aan haken. Het kan zo simpel zijn en toch een mooi resultaat hebben. Is dit ook jouw ervaring? Omdat ik twee kleuren blauw heb op zolder, liet ik dit ook terugkomen in het kleed. Dan is dat meteen gematcht.

Ook de rand moest niet te overdreven zijn. Anders was het effect van het stoere basispatroon zo verdwenen. Een tikkie sparkle mocht wel. Daarom dus de ByClaire Sparkle. Deze draad is wel iets dunner dan de Epic, maar dat is met de rand juist een voordeel. Dan gaat ie niet zo hobbelen. De eerste toer haakte ik vasten. Voor de tweede toer keerde ik mijn werk om en ook toen werden het vasten. In de hoeken deed ik drie lossen en sloeg ik een steek over, zodat hier later de kwastjes aan konden. En zeg nu zelf: is het geen leuk kleed geworden? Eigenlijk een beetje jammer om er op te gaan staan.

Haakblog 40 – een camouflagedeken

Haakblog 40 – een camouflagedeken

Het eerste haakblog wat ik schreef, ging over de deken voor mijn neef. Pas was ik al mijn projecten aan het bekijken en wat ik nog met je wilde delen, toen ik tot mijn schrik me realiseerde dat ik je nog niet heb laten weten of de deken mooi is geworden en of hij überhaupt is af gekomen. Want met al die projecten op de pen is dat niet altijd een garantie (haha).

Ik kan je meedelen dat de deken al een tijdje ligt te prijken op het bed van mijn neef. Ik had destijds een deadline (zijn verjaardag) en hoewel de eerlijkheid me gebiedt te zeggen dat ik dat niet helemaal haalde, maar niet zoveel later was ie klaar. Dit was mijn eerste echte kennismaking met de C2C-techniek (corner to corner). Ik vond het leuk om deze techniek te gebruiken, maar al die bollen die constant in de war zitten, zijn niet echt mijn ding. Ik word er een beetje agressief van.

Afijn, wie A zegt, moet ook B zeggen en moedig heb ik volgehouden. Op een gegeven moment kwam ik op een punt dat de banen weer korter werden en dan weet ik dat het goedkomt. Ik werd zelfs nog een beetje overmoedig en verwerkte zijn naam in het geheel. Ik was best (heel) tevreden met het eindresultaat en mijn neef was er weg van, dus wat wil een mens nog meer? Hij ligt heerlijk op zijn bed te pronken.

Toch wil ik me nog eens wat meer verdiepen in deze techniek. Ik zie namelijk dekens langskomen, waarvan de blokjes wat strakker zijn. Maar ja, dan moet ik eerst een nieuw project bedenken en voorlopig gaat dat niet lukken. Eerst al mijn andere projecten wat aandacht geven. Zo ben ik nu bezig, samen met mijn BFF, om de Spicier Life CAL te haken. Eigenlijk is dat meer mijn ding dan C2C. Haken moet ontspannend zijn, nietwaar?

PRIVACYVERKLARING