Archief van
Categorie: Actually a shopaholic

Waarom ik niet happy word van een jurk met bloemenprint

Waarom ik niet happy word van een jurk met bloemenprint

Heel grappig is het om te ontdekken dat hoe leuk je iets ook vindt, het je stijl niet is. En dus een nee. Klinkt een beetje cryptisch, nietwaar? Ik zal het uitleggen. Het gaat over kleding (natuurlijk!). Bij een niet nader te noemen kledingwinkel op internet (Wehkamp dus), had ik een superleuke maxijurk gezien van Geisha. Het vakantiegeld stond op de rekening en in een royale bui (heb ik nogal eens) wilde ik mezelf deze jurk cadeau doen. De volgende dag was ie binnen. Ik trok hem aan, maar hoewel hij prachtig was, werd ik er niet blij van.

Dat is vreemd, toch? Hij was mooi, hij stond me ook wel, maar hij paste gewoon niet bij mij. Ik werd er niet happy van. Ik snapte het niet. Hoe kan iets mooi staan en toch niet bij me passen? ’s Middags kwam mijn vriendin. Ik vertelde haar van de jurk. Ze was toch wel benieuwd. Ik pakte hem en trok hem aan. Ik had me niet vergist. De jurk en ik pasten niet bij elkaar. Mijn vriendin vond hem ook heel leuk en zij trok hem aan. Bingo! Bij haar klopte het plaatje wel. Het was een kleurrijke jurk met bovenin wat strepen en daaronder een mooie bloemenprint.

We vroegen ons af hoe dat kon, totdat ze opmerkte: je hebt ook geen bloemen in je huiskamer. En inderdaad, mijn huisdecoraties zijn voorzien van strepen, stippen, ruitjes, sterren, letters, etc. Maar nergens een bloem te bekennen. Grappig dus om tot de ontdekking te komen dat dit dus de reden is. Het is mijn stijl niet. Er viel me nog wat anders op: ik hou ook niet van gemêleerde kleuren, ben echt van de colourblocking. Ongemerkt heb ik dat overal in huis doorgevoerd. Ben blijkbaar behoorlijk consequent hierin.

Later die middag was ik toch wel benieuwd of ik deze ontdekking ook in mijn kledingkast kon herkennen. En jawel, hoor! Geen T-shirts, jurkjes of rokjes met bloemenprint, maar ook daar strepen, stippen, sterren en hier en daar een Mickey Mouse. Het kleurenpalet van mijn kleding is wel wat gevarieerder dan in mijn woonkamer, maar het was duidelijk herkenbaar. Blijkbaar is dit dus mijn stijl. Waarschijnlijk vind ik daarom ook Mickey Mouse (en de rest van Disney) zo leuk. Deze figuren hebben duidelijke afgebakende kleuren en in Mickey’s geval: ronde oren en stippen op zijn buik. Als mensen bij ons thuis komen, herkennen ze ook mijn stijl. Wat wordt shoppen nu makkelijk. Alle bloemenprints vallen in ieder geval af. En als ik aankopen doe, die bij me passen, maken me dan helemaal happy. Zou in ieder geval logisch zijn, nietwaar? Ben eigenlijk wel benieuwd of jullie dit herkennen… Laat het me maar weten.

Foto: Pixabay.

Hoe ik toch bezweek voor de verleiding(en)…

Hoe ik toch bezweek voor de verleiding(en)…

Ja, het heeft een tijdje geduurd en op zich mag dat een wonder heten. Maar eigenlijk besefte ik heel goed dat er een moment zou komen, dat ik voor de verleiding zou bezwijken. En daarom deze bekentenis: ik heb ze gekocht! En ik ben er blij mee! En bovendien zijn ze ook superleuk (vind ik zelf). Wat vorig jaar nog een strijd was om niet aan toe te geven (de verleiding van het kledingshoppen), mag nu weer (van mij). En daarom besloot ik dat deze toch echt niet mogen ontbreken in mijn zomergarderobe. Als je een trouwe lezer van mijn blogs was (bent), dan weet je dat ik het over mijn veel bejubelde (in dit geval witte) Converse All Stars (gympen) gaat. Hierbij de link naar dit blog: https://www.actuallyannet.nl/challenge-dag-86-hebben/. Ik heb me echt nog een tijdje proberen te beheersen, maar op een gegeven moment zag ik een verleidelijke advertentie van Ziengs voorbijkomen en toen was ik verkocht.

Ik bestelde maatje 40, maar tot mijn grote verdriet pasten ze niet. Wat jammer! Ze waren gewoon te klein! Ze zagen er ook iets anders uit dan ik gewend was, wat ronder. Ik dacht dat dit kwam, doordat ik altijd hoge gympen bestel en dit waren lage. Aan de maat kon het niet liggen, ik heb altijd maat 40. Ik heb misschien niet meer de taille meer van een jonge meid (zo jammer), maar mijn voeten zijn niet gegroeid c.q. uitgedijd (mag ik hopen).

Ik had natuurlijk kunnen denken: dan heeft het niet zo moeten zijn en houdt het op (haha, alsof ik dat kan). Maar ja, ik was inmiddels vastbesloten en dus bezocht ik weer de internetpagina van deze schoenenshop en bestelde ik maat 41. Ik voelde nog ernstig de verleiding om wat andere kleuren te bestellen, want ze waren afgeprijsd en niet zomaar, maar EXTRA afgeprijsd (er zijn grenzen aan mijn zelfbeheersing en die werden op dat moment door witte gympen overschreden). Ik heb tenslotte alleen maar rode, zwarte, blauwe en zilveren (ahum). Dan is het echt een hele (extra) strijd om nee te zeggen.

Toen ze de volgende dag bezorgd werden, bleken ze anders te zijn dan het eerst bestelde paar. Ze waren wel wit, maar er zaten leuke sterretjes op geborduurd, echt super schattig en toch stoer. Ik smolt (en mijn goede voornemens om er weerstand aan te bieden ook) en hoopte dat deze wel zouden passen. En dat deden ze! Ik zie mezelf deze zomer al flaneren met mijn mooie witte gympen (en iets leuks erbij natuurlijk). En zal ik je nog eens iets opbiechten? Toen er een actie van Kruidvat langskwam, waarin grijze te koop werden aangeboden voor een aanbiedingsprijs, heb ik die ook meteen maar ingeslagen. Oeps. Als al die aanbiedingen niet bestonden, zou ik dan nog zo snel voor de verleiding(en) bezwijken? Misschien leuk om hier de komende tijd ook over na te denken. Nu eerst even een blik werpen in mijn kledingkast en checken of ik eigenlijk wel iets leuks heb bij mijn gave, stoere, schattige All Stars: een leuke jeans, een sportief rood jurkje of misschien dat blauwe tricotrokje…

Wat ik heb geleerd van 300 dagen kledingshopstop

Wat ik heb geleerd van 300 dagen kledingshopstop

Na 300 dagen was ik er klaar mee en besloot ik dat het genoeg was. Ik had mezelf bewezen dat ik het kon: stoppen met kleding shoppen. Nu ik van mezelf weer wat mag kopen om mijn kledingkast aan te vullen, merk ik dat het anders is dan voorheen. Wat is er veranderd? Ik ben me meer bewust waarom ik koop: gaten vullen. Daarom heb ik met mezelf afspraken gemaakt. Die heb even op een rijtje gezet, voor mezelf maar ook voor jullie.

1. Als er iets in komt, moet er ook iets uit. Dit heb ik al eerder met mezelf afgesproken over andere zaken, zoals boeken. Nu pas ik dit ook toe op kleding. Daardoor ben ik wat kritischer als ik wat koop. Ik moet alleen deze regel niet omkeren: iets eruit halen en dan op zoek naar iets nieuws.

2. Als ik al een zwart jasje heb hangen, hoef ik niet nog een zwart jasje. Tenzij dit nieuwe zwarte jasje zo ontzettend leuk is, dat die andere weg kan. Daar moet ik dan ook echt toe bereid zijn.

3. Als ik iets koop, moet het iets zijn wat echt bij me past en niet kopen om het kopen. Ik heb gemerkt dat ik meer geniet als kleding bij mij past. Ik ben blij als ik een compliment krijg zoals: echt Annet, dan alleen maar: leuk.

4. Als ik iets leuk vind, ga ik niet bedenken hoe een ander dit zal vinden. Ik straal vanzelf wel uit dat ik ervan geniet en daardoor staat het vanzelf goed.

5. Als een ander iets aan heeft, wat ik leuk vind, ga ik niet meteen shoppen, maar trek ik eerst mijn kast open en tel mijn zegeningen, eh… kledingstukken.

6. Als ik iets wil shoppen, kijk ik eerst of ik nog budget heb. Is dit niet zo, dan blijft mijn portemonnee gesloten en ook mijn pinpassen die ik op andere plaatsen heb opgeborgen, gebruik ik niet. Goed voornemen. Ik hoop echt dat ik betrouwbaar genoeg blijk te zijn in dit ook toe te passen.

7. Als ik iets wil, dan kan ik het ook. Dus ik kan besluiten om niets te kopen, hoe moeilijk het ook kan zijn.

8. Als ik iets koop, doe ik dit vaak om een gevoel van leegte te onderdrukken. Even een korte gelukskick en dan lijkt de wereld net een beetje mooier. Dus voordat ik iets koop, is het goed om mezelf af te vragen waarom ik denk dat schattige jurkje nodig te hebben. Het is ook goed om bij God te rade te gaan. Luisteren naar wat Hij zegt.

Dit zijn de afspraken die ik heb gemaakt met mezelf. Om mezelf te belonen met het behaalde resultaat van 300 dagen kledingshopvrij, heb ik uiteraard wel wat geshopt. Zo kocht ik een ontzettend leuk jurkje (in mijn geval tuniek) van Geisha bij Anna van Toor. Het heeft een grijze basis met een glitter erdoor en drie goudkleurige strepen op de mouwen. Er zitten zelfs zakken in. Ernstig leuk! Verder kocht ik bij The Sting een rood rokje met lichte bies aan de zijkant en daarbij een gestreept shirt. De H&M mocht zich ook verblijden in mijn aankoop (ze waren zo blij dat ik eindelijk weer wat shopte dat ik na mijn aankoop een 10% kortingsbon kreeg, lief!). Ik ben daar gevallen voor twee heerlijke sweaters van Mickey Mouse (eentje voor ’s avonds na het douchen en eentje omdat ik er geen weerstand aan kon bieden. Zo heerlijk met een spijkerbroek). Oh ja, ook nog een pyjamabroek, maar die had ik echt nodig. Ik had vorig jaar een pyjama gekocht met mijn grote held erop, maar er zat echt een flutbroek bij. Tenslotte kocht ik bij de Wehkamp nog wat Sloggi ondergoed en een superleuke grijze jeansjurk (afgeprijsd, kon het niet laten).

Ik heb me aan mijn afspraken gehouden, behalve nummer 6. Er is wat kleding uit mijn kast verdwenen om ruimte maken voor mijn nieuwe aankopen. Mijn budget was ontoereikend, maar de komende maanden ga ik proberen (ahum) de hand op de knip te houden. Dan komt het eigenlijk allemaal goed.

Challenge – dag 281 – over muren springen

Challenge – dag 281 – over muren springen

Soms moet je iets doen, waarvan je een halfuur daarvoor nog niet eens wist dat je het ging doen en verbaas je jezelf. Dat gebeurde mij gisterochtend. Zo werd ik wakker (gelukkig wel) en was van plan rustig aan op te staan, relaxed een ontbijten te nuttigen en dan op mijn gemakje via tv de kerkdienst mee te maken. Dat klonk heel goed, maar het liep even anders. Ineens hoorde ik een stem of kreeg een impuls. Ik kan niet eens precies vertellen hoe het kwam of wat het was, maar ik heb er wel naar geluisterd.

Die stem of impuls stelde me een vraag en die luidde: waarom ga je niet mee naar de kerk? Of je nu thuis zit en in de kerk maakt toch niet zoveel uit? En misschien is het toch mooi om je vertrouwen op God te testen. Die stem kon toch alleen maar van God komen, bedacht ik. Want zijn en mijn tegenstander wil echt niet dat ik me weer prettig ga voelen in de kerk. En weet je? Ik heb het gewoon gedaan. De week ervoor heb ik echt zitten huilen (toen iedereen weg was), dat ik niet mee kon. En vooral toen de eerste psalm gespeeld werd, had ik het zwaar. 

Snel heb ik wat kleding bij elkaar gepakt: mijn grijze rokje met rood-wit-blauwe bies, daarbij een rode blouse en donkerblauwe panty-legging. Soms is het zo simpel. Daarna werkte ik mijn sanitaire dingetjes af en bracht wat make-up aan. Toen naar beneden waar ik mijn ontbijt naar binnen werkte en om tien over 9 liepen we richting kerk. We kerken op het dorp in onze oude dorpskerk. Wat een voorrecht. Helaas wilde zoon twee niet mee (dat had mijn geluk compleet gemaakt) en ik besloot er mijn energie niet aan te verspillen. Met z’n viertjes was op dat moment ook oké. Ik was er ook weer bij (yeah!). 

Het was wel even spannend om weer in de kerk te zijn. Toen voelde ik een vrede over me komen. Dit was niet mijn initiatief, maar het Zijne en als ik dan toch op Hem moet leren vertrouwen dan maar meteen. Één van de eerste psalmen die we zongen, begon met: Ik kan met U (God dus) door sterke benden dringen en met mijn God zelfs over muren springen (zelfs over muren met punten). Je begrijpt dat ik het bij regel twee al niet meer droog hield. Wat een bevestiging dat Hij bij me was. De preek ging ook nog eens over Gideon (een rechter in Israël die leefde voor de koningen), die ook geen held was. Ik kon me helemaal met hem identificeren. Gelukkig zat ik heerlijk achteraan met mijn schoonzus naast me. Niemand die mijn tranen zag. Fijn dat ze er voor me was, maar het was toch anders dan vroeger. Toen was zij of manlief (die nu in de kerkenraadsbank zit, snif) mijn kracht en sterkte. Nu bouwde ik mijn vertrouwen en lef (zo ongeveer voor het eerst) op God en niet op mensen, hoewel ik echt wel blij ben met mensen om me heen. Ik merkte dat Hij bij me was en ik hoop eigenlijk dat Hij altijd zo dichtbij me blijft!

Challenge – dag 301 – ik stop ermee!

Challenge – dag 301 – ik stop ermee!

Ik ben in de contramine, sikkeneurig, chagrijnig, kwaad en vul zelf maar aan! Oh ja, ik ben het ook nog zat! Weet je hoe dat komt? Hoe ik mijn best ook doe, het lijkt allemaal geen zin te hebben! De één na de ander haakt af (begrijpelijk) en ik blijf hier zitten met mijn handen in het haar! En weet je wat ik nog het ergste vind? Ik ben in mijn eigen valkuil getrapt: dat eeuwige people pleasen. Ik ben dus echt niet boos op jullie, maar meer op mezelf. Waarom? Leest u maar mee.

Ik dacht toen ik aan mijn challenge begon dat ik het op deze (blog-)manier wel vol zou houden! Dat ik support zou krijgen en daardoor kon volharden. Dat dit niet zo is, ligt geheel aan mij. Bovendien wilde ik graag getuigen van mijn geloof in God en wat Hij voor mij betekent. Ook dat komt een beetje in het gedrang en dat vind ik jammer.

Dus wie hou ik voor de gek? Alleen mezelf. Ik deel me suf en krijg nauwelijks respons (geen andere verslaafden?). Mensen die eerst heel trouw mijn blogs lezen, staren me nu wazig aan als ik naar één van mijn ontboezemingen refereer. En natuurlijk neem ik niemand iets kwalijk, het ligt geheel aan mij. Toch ben ik dan teleurgesteld. Mijn verwachtingspatroon is helemaal verkeerd. Ik moet het immers voor mezelf doen? En daarom doe ik het niet meer! Ik ga vandaag gewoon kleding shoppen. Dan kan ik daar lekker over bloggen, wat ik nu weer heb aangeschaft. Misschien dat dat beter scoort (er is altijd hoop). Het nieuwe seizoen komt eraan, dus ik ga weer los (een beetje)! 300 Dagen is ook mooi. Ik had zelfs niet op een week gerekend!

Zo, dan weten jullie dat. Het was leuk om kwetsbaar te zijn en alles te delen, maar ik begin er niet meer aan. Ik sta voor mijn gevoel constant in mijn blootje (en je weet hoeveel ik van kleding hou) en mijn grote doorbraak blijft uit! Ik had gehoopt dat mijn blog landelijk bekend zou worden en dat ik overal gedeeld zou zijn. Dat er mensen naast me zouden staan en met me mee zouden doen, dat ik mensen kon inspireren en dat we samen konden lachen om onze zwakke momenten en samen konden juichen als het goed was gegaan. Dus mijn vuile was blijft voortaan binnen, lekker veilig op zolder waar niemand het kan zien. Dat doet toch iedereen (blijkbaar)? En nogmaals, dat is mijn verkeerd ingeschatte verwachting. Dus absoluut geen verwijt, alleen aan mezelf dat ik me weer afhankelijk heb gemaakt van mensen. Dat gaat niet werken, dat blijkt maar weer. En mijn roze olifant (mijn droom)? Daar blijf ik aan werken.

Door kleding te shoppen werd ik nog een beetje gelukkig, maar kwetsbaar (daarin) ga ik niet meer zijn. Daar word ik nog gedeprimeerder van dan een saldotekort. En bovendien raak ik verslaafd aan Social media (constant checken hoe leuk ik word gevonden). Bloggen (ik zal in ieder geval nog delen wat ik van deze 300 dagen heb geleerd) blijf ik, maar niet meer over mijn challenge, want die bestaat vanaf heden eigenlijk niet meer. Vandaag ga ik shoppen, heb het zo gemist (joepie!).

PRIVACYVERKLARING