Een gehaakte corner to corner camouflagedeken (haakblog 1)

een gehaakte corner to corner camouflagedekenIk begon… en begon… begon… maar kreeg de smaak niet te pakken. Zo lastig als je iets in je hoofd hebt, maar je handen kunnen het niet haken. Ik kreeg geen klik met mijn haakwerk. En zonder dat (weet ik uit ervaring) komt het niet goed (echt niet). Uiteindelijk besloot ik om een gehaakte corner to corner camouflagedeken te haken.

Ik startte drie keer opnieuw

Is dit herkenbaar? Als ik niet verliefd ben op mijn eigen werk (ook al is het voor een ander), zal het altijd in een hoek blijven liggen. Dus startte ik 3 keer opnieuw. Helaas zonder het gewenste resultaat. Mijn gezucht en gesteun viel zelfs mijn man op.

Hij vroeg wat er aan de hand was en ik deelde mijn frustratie. Geduldig luisterde hij (de schat!).

Uiteindelijk maakte ik mijn eigen ontwerp

Voor mijn neef (die begin september verjaart) zou ik een deken haken. Superleuke opdracht en ik had er helemaal zin in. Hij krijgt een nieuwe kamer en zijn voorkeur ging uit naar een camouflagedeken.

Dus als rechtgeaarde tante beloofde ik spontaan zo’n deken voor hem te haken. Welgemoed besloot ik dat het een C2C-deken (corner to corner) moest worden en zocht ik via Pinterest een patroon op, sloot me aan bij een Facebookgroep en bestudeerde YouTube-filmpjes (ik hou ervan beslagen ten ijs te komen).

De corner to corner techniek is best pittig

Hoe moeilijk kon het zijn? Echter al snel kreeg ik heel veel respect voor deze haaksters, want wat een geworstel met draden werd dat!

Ik werd er niet vrolijk van, terwijl ik juist haak om er gelukkig van te worden en (niet minder belangrijk) er anderen gelukkig mee te maken. Dus C2C viel af.

Ik heb vervolgens gegoogeld, gezocht en gespeurd, om dan maar een zigzagvariant te maken. Dat zou wel een iets ander effect geven, maar ook leuk worden.

Toen kon ik geen garen vinden waar ik een klik mee had (oké, ik ben wel een tikkie kritisch). Wat nu?

Er bleef ook een stemmetje in mijn hoofd rondzeuren: je hebt een camouflagedeken beloofd, dus die moest er komen. Toch probeerde ik eerst nog wat anders. Via internet bestelde ik Colour Craftter Velvet (de bruine en de groene variant) en begaf me opnieuw op het pad can C2C, alleen nu met strepen.

Helaas werd het voorlopige resultaat erg braaf. Dus dat project werd verwijderd.

Door het patroon uit te vergroten lukte het wel

Dit deelde ik dus met manlief. Hij begreep mijn frustratie en pragmatisch als hij is, zei hij: waarom maak je het motief dan niet groter?

Dan heb je minder bollen hangen en krijg je toch je camouflagedeken. Natuurlijk!

Waarom was ik daar zelf niet opgekomen?

Dat was het kantelpunt en mijn creativiteit kon weer los!

Al snel had ik een afbeelding gevonden, die ik via stitchboard.com omzette in een werkbaar haakpatroon en het tomeloze haken kon beginnen. Yes! De Velvets heb ik niet nodig, maar daar komt vast een andere zinvolle bestemming voor (een babydekentje bijvoorbeeld in combi met ijsblauw).

Mijn handen jeuken al om daarmee te starten, maar eerst volle kracht vooruit voor mijn neef. Misschien dat ik zijn naam nog wel mee haak. Dan is de deken eigenlijk helemaal uniek, net als hij.

UIteindelijk is de deken afgekomen en mijn neef was heel gelukkig met zijn gehaakte camouflagedeken. En zijn tante ook!

Mijn tip voor jou:

Soms helpt het echt om niet te moeilijk te beginnen en soms met iemand te overleggen.

One Comment

  1. Pingback: Een gehaakte corner to corner camouflagedeken - Actually Annet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *